Δευτέρα 2 Μάρτη (00.15) >> Ο ιμπεριαλισμός είναι και η ερώτηση και η απάντηση μαζί: διαμορφώνει (προσπαθεί να διαμορφώσει) το πεδίο της αντίληψης κατά τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης ομάδας αφεντικών έτσι ώστε να μην χωράνε αντιρρήσεις.
Αλλά ξέρετε – και ξέρουμε – γιατί, τι και πως συμβαίνει (και) στο μεσανατολικό πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου πολέμου. Συνεπώς αυτή τη στιγμή δεν έχουμε να προσθέσουμε κάτι. Ούτε να αλλάξουμε όσα έχουμε ήδη γράψει.
Οι δυτικοί έχουν αγκαλιαστεί με μια νοσηρή ιδέα – κι αυτό είναι μια απ’ τις βασικές αποδείξεις της βίαιης, δολοφονικής παρακμής τους. Την ιδέα πως «αν σκοτώσεις τον αρχηγό καταρρέει η δομή» – εν προκειμένω το ιρανικό καθεστώς. Η ιδέα ανήκει στον 18ο και στον 19ο αιώνα, όταν η δολοφονία του βασιλιά θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρό κλονισμό στο βασίλειο, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα ξεσπούσαν στο παλάτι εσωτερικές μάχες διαδοχής.
Δεν ισχύει στον 21ο αιώνα όπου τα αναπτυγμένα (ή ακόμα και τα «αναπτυσσόμενα») καπιταλιστικά κράτη είναι πολυπρόσωπες και πολυεπίπεδες δομές εξουσίας. (Θα έπρεπε να το ξέρουν: η δολοφονία του αμερικάνου προέδρου Κένεντι, για παράδειγμα, οδήγησε σε κατάρρευση το αμερικανικό καθεστώς; Όχι βέβαια!!!)
Αυτή η νοσηρή ιδέα είναι που εμπνέει το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς: την ώρα που δολοφονεί με τις ευλογίες των δυτικών συμμάχων και αφεντικών του δεκάδες χιλιάδες άμαχους νομίζει πως αν δολοφονήσει τον Haniyeh θα καταρρεύσει η Παλαιστινιακή αντίσταση∙ ή αν δολοφονήσει τον Nasrallah θα καταρρεύσει η Hezb’ Allah. Όχι λοιπόν! Όχι μόνο τα καπιταλιστικά κράτη αλλά και οι παρτιζάνικες οργανώσεις είναι δομές – δομές αντιεξουσίας αυτές. Και δεν καταρρέουν επειδή δολοφονήθηκε ένας «αρχηγός», ένας στρατηγός ή ό,τι. Υπάρχουν πάντα «κεντρικά συμβούλια», «κεντρικές επιτροπές», και οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά, άσχετα με το ποιος τις εκφωνεί / εκφράζει. Αν αυτός δολοφονηθεί τον αντικαθιστούν. Και ο διάδοχος μπορεί να είναι ακόμα καλύτερος στα καθήκοντά του (ή χειρότερος για τους δολοφόνους του προηγούμενου!)
Γιατί οι δυτικοί έχουν αυτή τη νοσηρή ιδέα; Επειδή δεν έχουν καμία άλλη! Και επειδή ο αρχαϊσμός του 19ου ή του 18ου αιώνα είναι το μόνο που έχει απομείνει στην «φαρέτρα» τους τώρα που διαλύονται τα 500 χρόνια της πλανητικής ηγεμονίας τους. Απλά: δεν μπορούν ούτε να σκεφτούν ούτε να κάνουν κάτι άλλο εκτός απ’ το να ελπίζουν (!!!!) ότι έχουν απέναντί τους «χαλαρά οργανωμένους προσωποπαγείς» αντιπάλους, φυλετικούς / φροϋδικούς σχηματισμούς, στους οποίους ο φόνος-του-πατέρα καταλήγει στη διάλυση του κλαν. Νομίζουν ότι αρκεί να κόψουν ένα κεφάλι που εξέχει για να έχουν το δικό τους ήσυχο.
Γιατί η Μόσχα δεν ενδιαφέρεται για το κεφάλι του τοξικού του Κιέβου∙ κι όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται αλλά είχε εγγυηθεί επί χρόνια μετά το ’22 (δεν ξέρουμε αν ισχύει ακόμα) την ασφάλειά του; Γιατί κανείς αντίπαλος του αμερικανικού ή του αγγλικού ή του γαλλικού ιμπεριαλισμού δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το κεφάλι-του-προέδρου (ή της βασίλισσας); Απλά επειδή είναι κοινότοπη γνώση, ήδη απ’ τον 20ο αιώνα, ότι οι δομές εξουσίας είναι πια εντελώς λειτουργικές «χωρίς βασιλιά»! Ήταν η γαλλική επανάσταση που οδήγησε τον Λουδοβίκο στο ικρίωμα επικυρώνοντας τη νίκη της, κι αυτό έγινε το 1793 – έκτοτε η εξουσία της αστικής τάξης δεν επρόκειτο ποτέ να ανατραπεί στέλνοντας στη λαιμητόμο κάποιον … «ηγέτη» της!!!
Γιατί οι δυτικοί θέλουν-το-κεφάλι-του-Πούτιν; Επειδή διαδίδουν πως αυτός-είναι-το-Κακό! Γιατί διαδίδουν τέτοιες ηλιθιότητες; Επειδή αφενός θέλουν να κρατήσουν τους υποτελείς τους σε απόλυτη νηπιακότητα μέσω της προσωποποίησης («ναι, δείτε: το Κακό έχει πρόσωπο!!!») και επειδή αφετέρου ΔΕΝ μπορούν καν και καν να σκεφτούν ή να μιλήσουν για τους ανταγωνιστές τους με όρους συστήματος! Και δεν μπορούν να κάνουν αυτό το τελευταίο επειδή αν το κάνουν θα αναγκαστούν να παραδεχτούν την πολύπλευρη δομική κατωτερότητά τους…
Γιατί οι θεοναζί και οι δυτικοί σύμμαχοί τους ήθελαν το κεφάλι του Χαμενεϊ; Για τους ίδιους λόγους που ήθελαν και τα προηγούμενα κεφάλια∙ παίζοντας πια τα ρέστα τους: επειδή ηττώνται! Δεν ηττώνται απλά και μόνο σε συγκεκριμένα, εντοπισμένα «πεδία στρατιωτικής αναμέτρησης» – συμβαίνει κι αυτό. Κυρίως ηττώνται απ’ αυτό το καταραμένο πράγμα που λέγεται «συσχετισμοί δύναμης» που άλλοτε τους επέτρεπε να νικούν ακόμα και χωρίς να ρίξουν σφαίρα. Όπου στη «δύναμη» δεν περιλαμβάνονται μόνο τα όπλα ή/και οι προβοκάτσιες αλλά πολλά ακόμα…
(Το ψόφιο κουνάβι, πριν επιτεθεί, εκμυστηρεύτηκε στον ατζέντη του Witkoff: μα τι γίνεται; έχω μαζέψει τόσο στρατό απέναντί τους… γιατί δεν παραδίνονται; γιατί δεν έρχονται να μου πουν ‘ναι κύριε, θα κάνουμε ότι θέλεις’; Είναι απλό: δεν είναι επιχειρηματίες / πλυντήρια μέσω ακινήτων!!)
Δείτε τώρα το ψόφιο κουνάβι – απλά σαν μια πρόσφατη εκδοχή απ’ το σαράκι που κατατρώει τα δυτικά καθεστώτα. Καμαρώνει και φουσκώνει σαν παγώνι: «σκότωσα τον αρχηγό τους γιατί είμαι ο πιο δυνατός αρχηγός»! Σκατά είναι – και το διαισθάνεται ακόμα και για λογαριασμό του καθεστώτος στο οποίο είναι βιτρίνα. Καταφεύγει σε απαγωγές, σε πειρατείες, σε δολοφονίες∙ εκδηλώνεται δηλαδή ανοικτά σαν capo απέναντι σε πληρωμένους δημαγωγούς που τον χειροκροτούν και κοινό που γλύφει τις πληγές του και κατά ένα μέρος του ψάχνει για «πατερούλη» – επειδή δεν έχει μείνει πια τίποτα άλλο να κρατήσει το «βασίλειό» του στον αφρό.
Ποια ήταν λοιπόν η τελευταία δήλωση αυτού του «αρχηγού», του Χαμενεϊ, προς τους ιρανούς / ιρανές, λίγες μέρες πριν; Είμαι 86 χρονών και το σώμα μου έχει τελειώσει. Όμως έχω αξιοπρέπεια. Την αξιοπρέπεια που μου δώσατε εσείς. Αν λοιπόν πρέπει να πεθάνω για καλό, ας γίνει έτσι.
Είναι απίθανο ότι «ο πιο δυνατός αρχηγός» θα σκεφτόταν και θα μιλούσε έτσι αν ήξερε ότι είναι στόχος. Άλλωστε πρέπει να κρύψει τις βρωμιές του – ακόμα και μετά θάνατον…