Δευτέρα 9 Μάρτη (00.39) >> Μας πήρε μερικούς μήνες για να καταλάβουμε. Τι; Το βιολί που βαράνε οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες όταν ανοίγουν το φιδίσιο στόμα τους. Η επίμονη απορία μας ήταν: μα δεν καταλαβαίνουν; δεν βλέπουν την πραγματικότητα; δεν έχουν συμβούλους; Πώς είναι δυνατόν να σκέφτονται, να μιλούν και να δρουν τόσο ηλίθια;
Ανήκουμε σ’ εκείνους, πολλούς ή λίγους (μάλλον το δεύτερο) που ωρίμασαν διανοητικά έχοντας στο προσκεφάλι τους και τον Μαρξ (για την ψευδή συνείδηση που είναι η ιδεολογία…), και τον Χέγκελ μαζί με τον Λούκατς (για την αλλοτρίωση…), και τους Καταστασιακούς και τον Debord (για την κοινωνία του θεάματος…), και την «σχολή της Φραγκφούρτης» – και, οπωσδήποτε, την εργατική αυτονομία. Για κάποιους λόγους θεωρούσαμε, όχι αυθαίρετα κατ’ αρχήν, πως η καταστροφή της επίγνωσης της πραγματικότητας, του συν-ειδέναι, της συνείδησης δηλαδή (πριν μηχανοποιηθεί κι αυτή!!!) προοριζόταν για τους υποτελείς. Για τις μάζες. Και ότι (αντίθετα) οι «κεφαλές της εξουσίας» θα εξείχαν πάντα απ’ την σύγχιση και τις παραισθήσεις, αν όχι για άλλον λόγο τουλάχιστον επειδή θα έπρεπε να κουμαντάρουν εαυτές, το πόπολο – και τους αντιπάλους τους…
Μέχρι που έσκασε το ψόφιο κουνάβι, όχι οπουδήποτε αλλά στο «κέντρο» των δυτικών καπιταλισμών / κρατών / παρακρατών / ιμπεριαλισμών. Αν μπορείτε να αποστασιοποιηθείτε απ’ την τρέχουσα ψοφιοκουναβική βία, πρόκειται για «θησαυρό»!!! Γιατί συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά των δυτικών (ας πούμε: ευρωπαϊκών…) πολιτικών βιτρινών, χαρακτηριστικά που σκόρπια-εδώ-κι-εκεί εκδηλώνονταν εδώ και χρόνια, χαρακτηριστικά που παρακάμπταμε σαν τέτοια θεωρώντας τα εξαιρέσεις, υπερβολές ή ψάχνοντας το «κρυφό νόημά τους»… Και τα συμπυκνώνει σε υπερθετικό βαθμό και a la ameriken – όμως τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί;
Λοιπόν; Κάναμε λάθος νομίζοντας ότι η γενικευμένη πλαστογράφηση προορίζεται αποκλειστικά για τους υποτελείς και ότι τα αφεντικά (οι πολιτικές βιτρίνες τους, οι ειδικοί τους, ακόμα και αυτά καθ’ αυτά τα καπιταλιστικά αφεντικά) θα κρατούν για λογαριασμό τους πάντα μια κάποια οργανική, ρεαλιστική σχέση με την πραγματικότητα! Κάποιο είδος «αλήθειας» που να αντέχει. Όπως θα έκανε λάθος όποιος νομίζει ότι ισχύει στην πράξη το δόγμα αυτό που πουλάμε δεν το πίνουμε για τους κοκα-έμπορους!
Όχι λοιπόν! Κάναμε το λάθος! Και κάναμε λάθος αν και είχαμε προειδοποιηθεί. To 2003 (προ-ϊστορία; ή προ-ειδοποίηση;) ο «ειδικός σύμβουλος ασφαλείας» του τότε αμερικάνου προέδρου Bush B ονόματι Karl Rove είχε δηλώσει σε δημοσιογράφους (εν όψει μιας ιμπεριαλιστικής επίδειξης, της εισβολής στο ιράκ):
…Είμαστε μια αυτοκρατορία πλέον, και όταν δρούμε δημιουργούμε την δική μας πραγματικότητα. Κι ενόσω εσείς θα μελετάτε αυτήν την πραγματικότητα – με ζήλεια – εμείς θα δρούμε ξανά, δημιουργώντας άλλες νέες πραγματικότητες, τις οποίες θα μπορείτε να μελετήσετε επίσης, κι έτσι θα πηγαίνουν τα πράγματα. Είμαστε πρωταγωνιστές της ιστορίας … και εσείς, όλοι εσείς, θα μείνετε πίσω και απλά θα μελετάτε τι κάνουμε…
Δεν είχε καταλάβει (κι ούτε εμείς καταλάβαμε τότε) ότι ανακατασκευάζοντας διαρκώς την πραγματικότητα, αργά ή γρήγορα, αυτοί οι «κατασκευαστές πραγματικοτήτων» θα έπεφταν θύματα της ίδιας τους της παραγωγής – ψευδαισθήσεων. Και ότι απ’ αυτό το βαθύ πηγάδι ούτε θα μπορούν ούτε θα θέλουν να βγουν…
Η εκτόξευση του ψόφιου κουναβιού στη θέση του κουμανταδόρου του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των ακολούθων του (των δυτικών όμοιων) έσκισε το παραπέτασμα που μας εμπόδισε να καταλάβουμε ότι οι δυτικοί έμποροι παραισθήσεων μεγαλείου πίνουν πια αυτό που πουλάνε – κι αυτό το κάνουν επί δυο τουλάχιστον γενιές!
Το ψόφιο κουνάβι σε υπερθετικό βαθμό εμφανίζεται στην δημοσιότητα ως … είδηση! Ως «πρωτοσέλιδο» ή/και ως «viral». Δηλαδή ως προϊόν των media. Σε μικρότερο βαθμό το ίδιο ακριβώς κάνουν σχεδόν όλες οι υπόλοιπες πολιτικές βιτρίνες: πρέπει να τραβούν την προσοχή∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν την αίσθηση μιας «κατάστασης έκτακτης ανάγκης»∙ πρέπει να παράγουν και να αναπαράγουν τον φόβο και τον οίκτο (επ’ αυτού δείτε το video Κάπου στην Ανατολή στη συνέχεια…)∙ πρέπει με δυο λόγια να παράγουν και να αναπαράγουν την εντύπωση-της-δύναμης ακόμα κι αν έχουν χαθεί σχεδόν όλες οι υλικές και ιδεολογικές βάσεις της στον παγκόσμιο, ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό : καπιταλιστική παραγωγή, νομισματική υπεροχή, χρηματοπιστωτική κυριαρχία, τεχνολογική υπεροχή, «ανθρωπισμός»∙ and last but not least: στρατιωτική / πολεμική υπεροχή.
Μα πως γίνεται αυτό; Πώς γίνεται δηλαδή να μιλάει η παραισθησιακή, παρανοϊκή γλώσσα του κράτους / κεφάλαιου χωρίς να λαμβάνει υπόψη της που βρίσκεται; Γίνεται και παραγίνεται! Και δεν είναι καν η πρώτη φορά στην ιστορία του καπιταλισμού. Αλλά δεν θα ανοίξουμε εδώ συζήτηση. Θα προτείνουμε μόνο την κριτική ανάγνωση (με όλη την ευφυή προσαρμογή στα σημερινά δεδομένα, τα δεδομένα της κοινωνίας του υπερ-θεάματος και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης) της 18ης Μπρυμαίρ. Για τον ρόλο της σύγχρονης κρατικής / καπιταλιστικής γραφειοκρατίας, αυτού του κοινωνικού στρώματος των «ειδικών / συμβούλων»∙ τον ρόλο των συμφερόντων τους όχι με όρους πραγματικότητας αλλά με όρους πρόσφυσης στις δομές εξουσίας, πειρατείας και πλιάτσικου, με όρους βίας δηλαδή∙ τον ρόλο της χρηματιστηριοποίησης στην ενίσχυση αυτής της «φυγής προς το υπερπέραν»∙ τον ρόλο της άμπωτης της εργατικής / ταξικής αρνησικυρίας∙ τον ρόλο της νηπιοποίησης / λουμπενοποίησης μεγάλους μέρους των υποτελών και μέσω τεχνολογίας∙ το πως όλα αυτά συγκλίνουν στην προώθηση «ηγετικών μορφών» (δηλαδή πολιτικών βιτρινών) που είναι ουσιαστικά πλασιέ∙ κλπ κλπ.
Θα επαναλάβουμε μια συμβουλή, κι ας πέσει στον γιαλό: μην δίνετε ιδιαίτερη σημασία στο τι ξεστομίζουν οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες. Πορεύονται όλο και βαθύτερα στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο, ελπίζοντας ότι «κάτι θα σώσουν» απ’ την παλιά κυριαρχία τους επειδή αυτό διαφημίζουν οι σύμβουλοι, οι ειδικοί, οι μπηχεβιοριστές και οι βιομηχανίες όπλων.
Όμως εκεί η έκβαση δεν θα κριθεί, δεν κρίνεται ήδη, στα λόγια. Κρίνεται σ’ αυτό το γαμημένο πράγμα που ο κάθε Rove ήθελε να είναι του χεριού του, αλλά δεν είναι: στην πραγματικότητα. Την μία και μοναδική.
Και κρίνεται με τα όπλα – δυστυχώς.