Κορέες 1

Πέμπτη 1 Μάρτη. Θα χαροποιούσε ιδιαίτερα την Ουάσιγκτον (και το Τόκιο) αν κάποιοι / κάποιες απ’ το αθλητικό team της βόρειας κορέας, που συμμετείχε στους χειμερινούς ολυμπιακούς, δεν επέστρεφαν σπίτι και ζητούσαν άσυλο στο νότο. Θα ήταν απ’ αυτές τις ακράδαντες αποδείξεις ότι το βορειοκορεατικό καθεστώς βασανίζει τους υπηκόους του (κάτι που μπορεί να ισχύει, αλλά όχι για τους πάντες…)· και ο Pence (ή όποιος άλλος στη θέση του) θα μπορούσε να εμφανιστεί μαζί με τον όποιο ηρωϊκό φυγάδα στην τελετή έναρξης των θερινών ολυμπιακών, στο Τόκιο, το 2020.

Αλλά φευ… Η ομάδα των βορειοκορεατισσών cheerleaders που έκανε πλήθος παραστάσεων (και εκτός ολυμπιακών) με αρκετή επιτυχία, αναχώρησε ολόκληρη με το τέλος τους. Με δάκρυα στα μάτια – και χωρίς απουσίες.

Ήταν πολύ σπουδαίο το ότι γίναμε ένα καθώς γιορτάζαμε μαζί στους αγώνες της ενωμένης ομάδας του γυναικείου hockey. Είμαι ευτυχισμένη. Θέλω να μας δώ να ενωνόμαστε το γρηγορότερο. Είμαστε όλοι κορεάτες… είπε μία απ’ τις γυναίκες της ομάδας.

Δεν νοιώθω σα να τέλειωσαν οι ολυμπιακοί δήλωσε μια άλλη. Νοιώθω ότι η επιθυμία για επανένωση ανάμεσα στο βορρά και το νότο θα κορυφωθεί χάρη στους ολυμπιακούς, και η μέρα που η πατρίδα μας θα επανενωθεί έρχεται όλο και πιο κοντά…

Δασκαλεμένες, δίχως άλλο, οι cheerleaders της Πγιονγκγιάνγκ. Γιατί όμως, στο μάθημα του «τι λέμε» ήταν βασικό το «ζήτω η επανένωση»; Προφανώς είναι μια υπερβολική, συναισθηματική ευχή· αφού, ακόμα κι αν η διάθεση των δύο καθεστώτων ήταν αυτή, από τεχνική / γραφειοκρατική άποψη το ζήτημα είναι εξαιρετικά σύνθετο.

Απ’ την άλλη μεριά είναι σίγουρο ότι σε ένα τμήμα του πληθυσμού και των δύο κορεών, ειδικά μεγαλύτερης ηλικίας, η επανένωση είναι ένα συναισθηματικά φορτισμένο ζήτημα. Η ιστορία των δικτατοριών στο νότο είναι πολύ πρόφατη· όπως και η ιστορία της υποστήριξής τους απ’ την Ουάσιγκτον. Η ένωση της ισχυρής καπιταλιστικής ανάπτυξης (στο νότο) και της στρατο-τεχνολογικής ανάπτυξης (στο βορρά) θα μπορούσε να αρέσει σε αρκετούς κορεάτες κι απ’ τις δυο μεριές της «πράσινης / αποστρατιωτικοποιημένης γραμμής».

Αλλά μεσολαβούν αρκετά βήματα ακόμα και για ταπεινώτερους τερματισμούς. Όπως το έθεσε η νοτιοκορεατική κυβέρνηση μετά το τέλος των επίσημων επαφών της με την υψηλόβαθμη βορειοκορεατική αντιπροσωπεία υπό τον Kim Yong-chol (σ’ αυτήν την διαδικασία που, επιμένουμε, είναι τακτική «περικύκλωσης» των αμερικανικών σχεδίων): η αποπυρηνικοποίηση είναι μια μακριά διαδικασία… αλλά υπάρχουν πολλά σημεία εισόδου σ’ αυτή τη διαδικασία… Στην αρχή θα πρέπει να υπάρξει ένα «πάγωμα»… Το πιο σημαντικό είναι να οικοδομήσουμε την εμπιστοσύνη όταν κουβεντιάζουμε με τους εταίρους μας στο βορρά…

Στην διπλωματική ορολογία τέτοιων ανακοινώσεων οι «ειδικοί» παρατηρούν ότι η Σεούλ αντιστρέφει την «μεθοδολογία» που ως τώρα σπρώχνει η Ουάσιγκτον (και το Τόκιο). Σύμφωνα μ’ αυτήν την τελευταία οι ειρηνευτικές συζητήσεις θα ήταν το τέλος των διαπραγματεύσεων για την αποπυρηνικοποίηση· που σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον θα κρατούσε ακέραιη την στρατιωτική παρουσία της (με όλα τα ωραία τους: ασκήσεις, κλπ) μέχρις ότου κλείσει το deal της καταστροφής των βορειοκορεατικών πυρηνικών – δηλαδή ποτέ… Ο Moon αλλάζει την σειρά: πρώτα να εξασφαλιστεί η ειρήνη, και μετά – σιγά σιγά… – προχωράμε στις συζητήσεις για την αποπυρηνικοποίηση… Ακόμα και αν δεν τελειώσουν ποτέ (που δεν θα τελειώσουν) θα έχουμε πετύχει τα υπόλοιπα… Είναι σαφές ότι η διαδικασία που προτείνει ο Moon αφήνει άθικτα το πυρηνικό και το πυραυλικό οπλοστάσιο της Πγιονγκγιάνγκ· με πλήρη συνείδηση ότι περί αυτού πρόκειται!

Σύμφωνα με τις νοτιοκορεάτικες «διαρροές», ο Moon ευνοεί σε πρώτη φάση την αποκλιμάκωση, την σημαντική μείωση της κλίμακας (αν και όχι την πλήρη κατάργηση) των κοινών αμερικανο-νοτιοκορεατικών στρατιωτικών ασκήσεων, σε αντάλλαγμα του «παγώματος» των πυρηνικών και πυραυλικών δοκιμών του βορρά, αλλά όχι της πλήρους διάλυσης των σχετικών προγραμμάτων. Αυτό σημαίνει ότι αυτά τα γυμνάσια θα γίνουν συμβολικά – ενώ οι βόμβες και οι πύραυλοι του “rocket man” θα συνεχίσουν να είναι πολύ πραγματικά όπλα…

Ακόμα κι έτσι (λέμε), και υπό την προϋπόθεση ότι αυτό το deal θα αποκτήσει καθαρή, δημόσια και ηχηρή έκφραση τις επόμενες εβδομάδες, θα πρόκειται για κόλαφο των αμερικανικών σχεδιασμών για την ευρύτερη περιοχή. Επειδή, ας μην το ξεχνάμε, η Ουάσιγκτον ΔΕΝ συμμετέχει σ’ αυτή τη διαδικασία. Απλά «ενημερώνεται» απ’ την Σεούλ· όσο και όπως θέλει αυτή η τελευταία να ενημερώνει τους αμερικάνους… Κι αφού ο αμερικανικός νταλκάς δεν είναι τα βορειοκορεατικά πυρηνικά (αυτά είναι το πρόσχημα για να κρατάνε δεμένους τους όποιους συμμάχους τους στην ευρύτερη περιοχή) το να προκαλούν κάποιοι «ασφυξία» στους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον αντικαθιστώντας την ουσιαστικά, ε, αυτό είναι…. Τι να πούμε;

Όπως το έθεσε κάποιος: «πρόκειται για πόλεμο νεύρων»…

(φωτογραφία: Η ομάδα των βορειοκορεατισσών cheerleaders σε μουσική / χορευτική παράσταση στο στάδιο Inje στις 23 Φλεβάρη.)

Κορέες 2

Πέμπτη 1 Μάρτη. Το ενδιαφέρον είναι ότι το ψόφιο κουνάβι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος (αμερικάνος πρόεδρος) για να πεισθεί ότι “η βόρεια κορέα υποχωρεί εξαιτίας της δικής μου πίεσης”!… Oh Yes!!!!

Κι ας λυσσάει η τριανδρία πίσω του ότι “έτσι θα χάσουμε τη νότια κορέα”…

(φωτογραφία: ο Kim Yong-chol αποχωρεί προχτές απ’ την Σεούλ. Με μια μικρή ορθογραφική διόρθωση θα μπορούσε κανείς να πει: υποχωρεί…)

Το αεροταξί είναι made in p.r.c…

 

Πέπτη 1 Μάρτη. Η πάνω φωτογραφία δείχνει το ιπτάμενο όχημα Vahana, έργο μιας θυγατρικής της ευρωπαϊκής airbus, που έκανε πριν μια βδομάδα την πρώτη του δοκιμή: όλο καμάρι οι τεχνικοί είδαν το όχημα να στέκεται στον αέρα για … ένα λεπτό! Just one minute… (Κάθε αρχή και δύσκολη!…)

Οι δύο φωτογραφίες από κάτω είναι απ’ το αντίστοιχο ιπτάμενο όχημα της κινεζικής Ehang. To Ehang 184 συμπλήρωσε στις αρχές της χρονιάς πάνω από 1000 δοκιμαστικές πτήσεις σε όλες τις πιθανές και απίθανες καιρικές συνθήκες, εδάφη, περιοχές. Σε χιόνια, σε καταιγίδες, σε ισχυρούς ανέμους, σε πάγους, σε καύσωνες, με διαφορετικά βάρη επιβάτη, με έναν και με δύο μαζί, με σχετικούς επιβάτες / οδηγούς, με παντελώς άσχετους, κλπ. Έτσι ώστε να πάρει την επίσημη κινεζική πιστοποίηση ασφάλειας… Το Ehang 184 είναι πλέον έτοιμο για μαζική παραγωγή σε διάφορους τύπους: έχουν γίνει και οι πρώτες παραγγελίες…

Τόσο το Vahana (και διάφορα αμερικανικά ανάλογα, που βρίσκονται σε παρόμοια περίπου φάση σχεδιασμού και κατασκευής) όσο το Ehang 184 είναι της ίδιας τεχνολογίας αιχμής: εντελώς αυτόματα, κλπ κλπ. Προορίζονται αρχικά για «ιπτάμενα ταξί» στις μεγαλουπόλεις. Και, σιγά σιγά, ξέρετε…

Απλά ο κινεζικός καπιταλισμός (και το know how του) είναι κάτι χρόνια μπροστά…

Είναι πράγματα αυτά;

(Η μεσαία φωτογραφία δεν είναι “φωτοσοπιά”. Είναι από δοκιμαστική πτήση του Ehang 184 – αν και δεν αναγνωρίζουμε την πόλη…)

Ηθικά πλεονεκτήματα και εξουσία

Τετάρτη 28 Φλεβάρη. Το ότι η υψηλόβαθμη αντιπροσωπεία του Levy Economics Institute of Bard College αναγκάζεται να εγκαταλείψει το φαιορόζ γκουβέρνο εξαιτίας 12 ψωροχιλιάρικων το χρόνο, είναι το ίδιο (για να καταλάβετε την τραγωδία) ως εάν ο κλόουν της φιλοσοφίας Zizek να αναγκαζόταν να πει “μην κάνετε τίποτα αφού δεν ξέρετε τι σας γίνεται” επειδή πάτησε μια πινέζα! Θέλουμε να πούμε: δεν είναι απώλεια μόνο για τον λαό και τον τόπο. Είναι συντριβή: οι άνθρωποι αυτοί ήθελαν να σώσουν την ευρώπη απ’ τον σίγουρο χαμό! Και το ελλαδιστάν δεν έχει τη γενναιοδωρία να πει: μωρέ μόνο δώδεκα; Εκατόν δώδεκα για πάρτη σας!

Ο κύριος Παπαδημητρίου δεν είναι Μάρδας. Η κυρία Αντωνοπούλου δεν είναι Ζγουρίδης. Είναι ντροπή τέτοιες συγκρίσεις! Πρόκειται για “μεταγραφές απ’ το εξωτερικό” – και όχι απ’ το κάτω ράφι… Εν τέλει το ελλαδιστάν, που εξανίσταται για 12 ψωροχιλιάρικα (νομιμότατα και από ηθική άποψη: ποιος έλληνας, μικροαστός ή μεσοαστός, δεν είναι πλεονέκτης;) θα έπρεπε να τύχει της ίδιας αντιμετώπισης με τον παναθηναϊκό, την εποχή που ο ιδιοκτήτης του καταγγελόταν σαν “καβούριας”: Τσίπρα πούλα!!!

Όμως δυστυχώς όχι. Ξαφνικά έπεσε επιδημία προτεσταντικής ηθικής!…

Στο μέρος που έχουν λατρευτεί ο Βγενόπουλος και ο Σώρρας, ο Κοσκωτάς, ο Κόκκαλης και ο Σαββίδης, στο μέρος που έχει γίνει σουξέ το “γιατί τα πεντοχίλιαρα δεν είναι πετσετάκια” (…να παίρνω με τη σέσουλα να γράφω ραβασάκια…), δώδεκα χιλιάρικα στον χρόνο είναι “το σκουπιδάκι στο μάτι” στο γνωστό σκίτσο του Altan…

(Να και μια απόδειξη της αχαριστίας. Ένα νόθο παιδί του κυρίου Παπαδημητρίου – διασταύρωση του Levy Institute και των επεξεργασιών του για την σωτηρία του ελλαδιστάν μέσω “παράλληλου νομίσματος” και των προσωπικών φιλοδοξιώνν του – με δύο “ν” -, ο γίγας Γιάνης, πριν γίνει υπουργός, ίδαλμα και εξολοθρευτής, είχε φτιάξει μια “μετριοπαθή πρόταση για την σωτηρία της ευρωζώνης”. Ήταν το πόνημα ενός μέτριου οικονομολόγου και παντελώς άσχετου από πολιτική – πλην φιλόδοξου, στα όρια του “εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου – ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλήν εμού“.

Αν είχε στοιχίσει κι αυτός 6 χιλιάρικα το εξάμηνο της δόξας του όλα κι όλα, θα έπρεπε να έχουμε συνέχεια αναμένα καπνογόνα…)

Συρία 1

Τετάρτη 28 Φλεβάρη. Το θεώρημα περί χρήσης “περίπου” χημικών όπλων απ’ το καθεστώς Άσαντ μπορεί να μπαίνει σε μια καινούργια φάση – μετά το “σκοτώνουν παιδιά” (πράγμα που ισχύει…). Της οποίας φάσης η αμερικανική επίθεση με καμιά 50αριά (;) πυραύλους cruise κατά συριακών θέσεων πριν περίπου ένα χρόνο (στις 6 Απρίλη του 2017) θα μπορούσε να αποδειχθεί απλό πρελούδιο.

Ακόμα κι αν ο στόχος του καθεστώτος Άσαντ ήταν να κάμψει το ηθικό των αμάχων που υποστηρίζαν ή/και υποστηρίζουν ακόμα αντικαθεστωτικούς ένοπλους (όπως συμβαίνει στην ανατολική Ghouta) η χρήση «χημικών» θα ήταν άχρηστη έως επικίνδυνη. Γιατί όταν κάποιες περιοχές πολιορκούνται απ’ όλες τις μεριές η ανάγκη των αμάχων δεν είναι να έχουν ή να μην έχουν ακμαίο ηθικό· αλλά να διαφύγουν, ό,τι και να υποστηρίζουν. Σε επιχειρήσεις όπου το καθαρό και μοναδικό ζητούμενο είναι η κατάληψη εδάφους από ένοπλους, το ζήτημα της εξόντωσης των αμάχων με χημικά αέρια είναι αδιάφορο. Σε τελευταία ανάλυση οι πολιορκητές (η ρωσική αεροπορία και το συριακό πεζικό και πυροβολικό) τους εξοντώνουν κι αλλιώς. Με την πείνα ή με τους βομβαρδισμούς.

Φαίνεται, όμως, ότι η υποτιθέμενη χρήση χημικών απ’ τον Άσαντ έχει ξαναγαπηθεί από διάφορους δυτικούς. Γιατί; Όχι επειδή στέκει ή επειδή έχουν σοβαρές αποδείξεις. Αλλά επειδή βιάζονται να εμπλακούν απευθείας σ’ έναν πόλεμο εναντίον του· μέσω αεροπορικών βομβαρδισμών (if…).

Μπορούν τέτοιες πρωτοκοσμικές (κατά κύριο λόγο: αμερικανικές…) ενέργειες να αποκαταστήσουν το βάρος και την απειλή κάποιων αντικαθεστωτικών πυρήνων στη συρία; Όχι. Η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί τhς μάλλον θέλουν να δοκιμάσουν (και να αξιοποιήσουν) τα όρια των ρωσικών όπλων (δηλαδή της πολιτικής της Μόσχας) στη συρία. Θέλουν, σα να λέμε, να δηλώσουν παρουσία… με την υποσημείωση ότι «… και δεν μπορείτε να μας εμποδίσετε».

Είναι κλιμάκωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου στο συριακό πεδίο μάχης. Και, στο βαθμό που συμβεί έτσι, είναι ζόρικη κλιμάκωση. Γιατί η μεν Μόσχα είναι υποχρεωμένη να αυτοσυγκρατηθεί – ίσως. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για οτιδήποτε μπορεί να εμφανιστεί σαν «συριακή άμυνα», ακόμα κι αν πρόκειται για ρωσικά όπλα, με ρώσους χειριστές.

Συρία 2

Τετάρτη 28 Φλεβάρη. To «τώρα πολεμάμε αυτοπροσώπως» έχει αρχίσει να συμβαίνει ήδη στην ευρύτερη περιοχή της Deir ez-Zor, όπου τα αμερικανικά βομβαρδιστικά κτυπάνε ρουτινιάρικα (και όχι «ααχχχ, συγγνώμη, έγινε λάθος») τον Άσαντ και φιλοΆσαντ στρατό, κάθε φορά που επεκτείνεται προς πετρελαιοπήγαδα. Η τελευταία τέτοια αμερικανική «ανάσχεση» έγινε χτες, και είναι η τρίτη ή τέταρτη απ’ τον πρόσφατο βομβαρδισμό που «καθάρισε» άγνωστο αριθμό ρώσων μισθοφόρων.

Φαίνεται πως η τακτική της Ουάσιγκτον, μετά την ήττα της (μέσω της συντριβής του isis) στο συριακό πεδίο μάχης είναι «κλιμάκωση». Αυτό εξηγεί (σ’ εμάς) όχι το τι κάνει αλλά το τι δεν κάνει τώρα το «μπλοκ της Αστάνα»: έχει αφήσει στην άκρη τις πολιτικές διαδικασίες συμφιλίωσης, πάνω στις οποίες είχε επενδύσει ιδιαίτερα μετά την εκκαθάριση του isis στα νοτιοανατολικά της συρίας, και την αποκατάσταση της οδικής σύνδεσης Βαγδάτης – Δαμασκού. Αυτά φαίνονται δεύτερα, αλλά τα πρώτα απ’ τη μεριά του “μπλοκ της Αστάνα” δεν διακρίνονται καθαρά…

Είναι μια «περίεργη» φάση, μη – γραμμική, που έχουμε την εντύπωση ότι συμβαίνει πρώτη φορά μετά την εμφάνιση της Μόσχας στο συριακό πεδίο μάχης. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο το κατά πόσον Μόσχα, Τεχεράνη, Άγκυρα (και στο βάθος Πεκίνο…) θα επέλεγαν να σηκώσουν το μιλιταριστικό γάντι της Ουάσιγκτον στη συρία· ίσως, με κάποιο τρόπο, αυτό το καθήκον πέφτει στην υπογραφή «συριακή κυβέρνηση» και ό,τι μπορεί να χωρέσει εκεί. Οπότε, αν έχουμε δίκιο, οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε σημαντικά μεν αλλά δευτερεύοντα σημεία (του τύπου Ghouta) ίσως έχουν ένα πιο σύνθετο νόημα. Όπως επίσης: η εισβολή του τουρκικού στρατού ‘n’ friends στον θύλακα της Afrin (τυπικά μεν συριακό έδαφος, ουσιαστικά δε όχι…) μπορεί κάλιστα να εντάσσεται σ’ αυτόν τον σχεδιασμό του «μπλοκ της Αστάνα»: ώσπου να δούμε τι και πως θα κάνουμε κατά της αμερικανικής εισβολής στη συρία, ας «ξεκαθαρίσουμε» τα υπόλοιπα…

Όμως, υπάρχει και ολόκληρη η αλυσίδα – ως την θάλασσα της κίνας….

Κορέες 1

Τετάρτη 28 Φλεβάρη. Οι συναντήσεις βορειοκορεατών και νοτιοκορεατών ολοκληρώθηκαν – με “κλειστές πόρτες” και μετρημένες δηλώσεις προς τα μήντια. Προκύπτει ότι ένα βασικό θέμα των επαφών “σχεδόν κορυφής” του βορειοκορεάτη Kim Yong-chol και της αντιπροσωπείας του με όλα τα είδη νοτιοκορεατών αξιωματούχων ήταν ”η προοπτική συνομιλιών μεταξύ βόρειας κορέας – ηπα”.

Το μεταφράζουμε πολιτικά (κι αν κάνουμε λάθος, ας μας συγχωρέσει η Ιστορία): ένα βασικό θέμα είναι πως θα στριμωχτούν οι ηπα μπροστά στην «ανοικτοσύνη» της Πγιονγκγιάνγκ για τέτοιες συνομιλίες (αλλά χωρίς προϋποθέσεις!) ενόσω η Ουάσιγκτον βρυχάται με μονομερείς κυρώσεις και απειλές για «φάση 2».

Το μόνο που (προφανώς σχεδιασμένα) αφέθηκε να γίνει γνωστό απ’ τις closed doors συζητήσεις είναι ένα μέρος του περιεχομένου των συζητήσεων του Kim Yong-chol με τον διευθυντη εθνικης ασφαλείας της νότιας κορέας Chung Eui-yong: Οι δύο πλευρές είχαν μια ειλικρινή συζήτηση για την κατάσταση γύρω απ’ την κορεατική χερσόνησο και για τις σχέσεις με 4 χώρες, δηλαδή τις ηπα, την κίνα, την ιαπωνία και την ρωσία Οι δύο πλευρές συμφώνησαν για την σημασία της συενργασίας μεταξύ αυτών των 4 χωρών – είπε ο εκπρόσωπος του νοτιοκορεάτη αρχιασφαλίτη.

Ξανά η πολιτική μετάφραση μας: “Είμαστε στη μέση (σαν κορέες), απ’ την μια μεριά είναι οι φίλοι μας (κίνα, ρωσία) και απ’ την άλλη οι εχθροί μας (ηπα, ιαπωνία). Ας ευχηθούμε την μεταξύ τους συνεργασία.” Μπαρντόν;

Επειδή αυτό δεν το τρώει κανείς, η υποσημείωση της μετάφρασης (μας) είναι: Ας δούμε πως θα βραχυκυκλώσουμε τους εχθρούς μας – απελευθερώνοντας περιστέρια υπέρ της ειρήνης στον ουρανό…

Παρόλο που όλα αυτά δεν επιδεικνύουν ακόμα κάτι εντυπωσιακά χειροπιαστό, έχουμε την αίσθηση ότι στ’ αλήθεια συμβαίνει κάτι: ελιγμοί στριμώγματος της επιθετικότητας του αμερικανικού και ιαπωπινού ιμπεριαλισμού μέσα σ’ ένα νέφος «φιλίας, αγάπης και ειρήνης μεταξύ των λαών».

Προς το παρόν, σαν βασικό βήμα, εικάζουμε ότι το (αφανές) «μπλοκ του Βλαδιβοστόκ» θέλει να σύρει την Ουάσιγκτον σε μια αποδοχή του «παγώματος» νέων δοκιμών κλπ απ’ τη μεριά της Πγιονγκγιάνγκ, άρα να εκβιάσει την αποδοχή εκείνου που έχει απορρίψει από πέρυσι, του «διπλού παγώματος»…

Κορέες 2

Τετάρτη 28 Φλεβάρη. Ενώ η Μόσχα παρακολουθεί διακριτικά και σιωπηλά τις εξελίξεις, το Πεκίνο, που κατήγγειλε με ένταση τις τελευταίες αμερικανικές κυρώσεις (θίγουν και κινεζικές επιχειρήσεις) έχει μια εξίσου διακριτική αλλά πιο φανερή παρουσία.

Το πρωί της Δευτέρας 26 Φλεβάρη, ο νοτιοκορεάτης πρόεδρος Moon συναντήθηκε με τον κινέζο αναπληρωτή πρωθυπουργό Liu Yandong που πήγε στη Σεούλ σαν «ειδικός απεσταλμένος» του κινέζου προέδρου Xi Jinping. Εκείνο το πρωί η αμερικανική βασιλική θυγατέρα είχε φύγει απ’ τη νότια κορέα, ενώ ο βορειοκορεάτης Kim Yong-chol παρέμενε σε πλήρη αποστολή. Ο Moon (σύμφωνα με τον εκπροσωπό του) ζήτησε την συνεργασία της κίνας στον διάλογο που ξεκίνησε με τους χειμερινούς ολυμπιακούς, έτσι ώστε να οδηγήσει σε διάλογο βόρειας κορέας – ηπα (ανατριχιαστικό!!!). Τώρα η βόρεια κορέα δείχνει προθυμία να μιλήσει με τις ηπα, ενόσω οι ηπα μιλούν επίσης για την αναγκαιότητα του διαλόγου. Οι ηπα πρέπει να χαμηλώσουν το κατώφλι [σ.σ.: τους όρους τους δηλαδή] του διαλόγου, ενώ η βόρεια κορέα πρέπει να δείξει την προσήλωσή της στην αποπυρηνικοποίηση – είπε ο Moon.

Και ο Liu εξέφρασε την ενθουσιώδη υποστηριξή του γι’ αυτήν την ιδέα…

Super!!!

Απατεώνες – αλλά για το «εθνικό καλό»

Τρίτη 27 Φλεβάρη. …Νομίζω ότι όποιος κάνει συμφωνία, δεν την αμφισβητεί πριν την κάνει. Φροντίζει και στηρίζει τη διατήρηση και την υλοποίησή της…

Μια φιλοσοφημένη κουβέντα; Ή μια ηλίθια φράση; Είναι το δεύτερο – εκτός αν βγαίνει απ’ το πελώριο πνεύμα του ογκόλιθου υπ.εξ. Nick the greek. Μ’ αυτόν τον τρόπο ο μετρ της απάτης (αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση) θεωρεί ότι αποστόμωσε τον πρωθυπουργό της μακεδονίας Ζaev, που λογικά και δίκαια, αποκλείει τις αλλαγές στο σύνταγμα της μακεδονίας που απαιτεί το “είμαστε αποικιοκράτες” (προσπαθούμε σίγουρα!) ελλαδιστάν.

Δυο λεπτά όμως! Αυτός ο σοφός γίγαντας (της διπλωματίας…) δεν είναι ο τύπος που βούλιαξε “μια συμφωνία πριν την κάνει” για το “κυπριακό”, πέρυσι στην ελβετία; Αυτός δεν είναι που μήνες πριν γύρναγε από δω κι απο κεί απαιτώντας φωναχτά και καμαρωτά σαν προϋπόθεση για να κάτσει να κουβεντιάσει αυτό που λογικά έστεκε μόνο σαν το το τέλος των διαπραγματεύσεων; Ναι, αυτός ακριβώς είναι! Ο περιλάλητος σ’ όλο τον γαλαξία υπουργός εξωτερικών (του ελληνικού βαθέος κράτους), λάμψης χιλιάδων αστέρων· ένας από ανέκαθεν φιλότιμος (αν και όχι επαρκής…) υμνητής του οτιδήποτε του ανατεθεί… Αυτός!

Και τι νομίζει, τώρα; Ότι “στρίμωξε την απέναντι πλευρά” στο blame game που εξακολουθεί να παίζει κι αυτός κι όλη η εθνικά υπερήφανη φαιορόζ ελληνική αγέλη – επειδή δεν έχουν καταλάβει ότι το έχουν χάσει από τα αποδυτήρια;

Δεν ξέρουμε τι νομίζει· δεν χωράμε το μυαλό ενός ογκόλιθου. Ξέρουμε, όμως, που ποντάρει – και δυστυχώς εκεί έχει τις προοπτικές του: εκτός από «χρυσή βίδα» του σύμπαντος, το ντόπιο πόπολο είναι και το «χρυσόψαρό» του. Σαν μνήμη, ή πιο σωστά: σαν εξαφάνισή της.

Στην ελληνική εθνική μικροαστική γυάλα όλα συμβαίνουν, είτε υπάρχουν είτε δεν υπάρχουν, όπως ακριβώς στο «σπιρτόκουτο» του Οικονομίδη…

Μακεδονία

Τρίτη 27 Φλεβάρη. Καθώς περνάνε οι μέρες και οι βδομάδες σ’ ένα χρονοδιάγραμμα σφικτό, το παντελόνι της φαιορόζ κυβέρνησης στενεύει, και το ζωνάρι της λύνεται. Απαιτώντας συνταγματική αναθεώρηση κι ένα βουνό τεχνογραφειοκρατικές αλλαγές σ’ ένα κράτος ηλικίας ήδη 25 χρονών με πλήρεις διεθνείς σχέσεις, μόνο και μόνο επειδή αυτό συμβουλεύει το φάντασμα του ελληνικού ιμπεριαλισμού (που όταν ξαποσταίνει απογυμνώνεται εντελώς σαν μόνιμη εθνική ψύχωση και παράνοια) επιβεβαιώνουν ένα πράγμα.

Ότι οι φαιορόζ είναι κατευθείαν πολιτικοί, ιδεολογικοί και ηθικοί απόγονοι και κληρονόμοι της “ελληνοσερβικής φιλίας” του πρώτου μισού των ‘90s, της ελληνικής συμμετοχής στις σφαγές στη βοσνία, και του όνειρου για διάλυση του κράτους της μακεδονίας. Φυσικά είναι πολλά που, εν έτει 2018, δεν θυμίζουν το 1992, το ’93, το ’94 και το ’95…. Αυτό είναι εύκολα κατανοητό. Όμως οι διαφορές δεν είναι αποτέλεσμα της τωρινής, δήθεν «αριστεροσύνης» σε σχέση με τον ωμό μαζικό εθνικό φασισμό των ‘90s. Καθόλου! Οι διαφορές είναι μόνο το προϊόν της ιστορικής συγκυρίας, της ραγδαίας αλλαγής των συσχετισμών στην ευρύτερη περιοχή, και του γεγονότος ότι η δημοκρατία της μακεδονίας δεν είναι, εδώ και πολύ καιρό, «πρώην». Είναι «νυν» – κανονικά, και σύμφωνα με όλα τα διεθνή κριτήρια.

Για να το πούμε διαφορετικά: σε ό,τι περνάει απ’ το χέρι τους (κι αυτά είναι πραγματικά λίγα, όμως μπορούν να πουλήσουν στην ντόπια εθνικοφροσύνη) οι φαιρόζ, και όχι μόνο οι φαιοί αλλά ειδικά οι ρόζ, είναι οι απευθείας απόγονοι και κληρονόμοι, μετά από 25 χρόνια, της «πολιτικής» του φασίστα Σαμαρά και του σοσιαλεθνικιστικού πασοκ που την διαδέχτηκε και την προέκτεινε.

Δεν μπορούν να σκέφτονται «εμπάργκο κατά των Σκοπίων», ούτε «να στραγγαλίσουν οικονομικά το ενοχλητικό κρατίδιο». Ναι, είναι αλήθεια. Ούτε μιλάνε για «σύνορα με τη σερβία». Ναι, κι αυτό είναι αλήθεια – δεν τους παίρνει. Δεν στέλνουν φασίστες μακελλάρηδες στη βοσνία – δεν υπάρχει τέτοια ευκαιρία. Κι ούτε χειροκροτούν τον «σύντροφο Κάραζιτς» – αυτός είναι (καλο)φυλακισμένος σαν πολυεγκληματίας πολέμου. Με δυο λόγια: η Κουμουνδούρου δεν μπορεί να ξανακάνει αυτά που έκανε ή υποστήριξε τότε – σαν αμελητέα «δύναμη» βέβαια, για ένα διάστημα μάλιστα με το λαιμό της στη θηλεία της έξωσης απ’ το κοινοβούλιο και της άτυπης χρεωκοπίας του κόμματος (απ’ το 1993 ως το 1996).

Κάνει αυτά που μπορεί να κάνει τώρα! Λίγα μεν, αλλά «εθνικά σωστά». Τέτοια είναι η αποστολή της, γι’ αυτό πληρώνεται! «Κρατάει ζεστό» στην πολιτική αγκαλιά της τον βασικό πυρήνα των ελληνικών ορέξεων, που τότε και τώρα (έστω και κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες) είναι ο ίδιος: η εξωτερική, απ’ την ελλάδα, ΕΠΙΒΟΛΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ σ’ένα άλλο κράτος. Με άλλα λόγια: Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ της δημοκρατίας της μακεδονίας.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς «συνταγματολόγος». Αρκεί να θυμηθεί (ή να σκεφτεί) τι συνεπάγεται η παραμικρή συνταγματική αναθεώρηση μέσα στην επικράτεια του ελλαδιστάν. Ύστερα αρκεί να προσθέσει τι θα σήμαινε το ότι μια σειρά κρίσιμες συνταγματικές αλλαγές επιβάλλονται, με εκβιασμούς και απειλές, απ’ έξω: θα έχει έτσι ένα πανόραμα, σε αδρές γραμμές, του τι εμφανίζει κάθε ψόφιος κοριός, κάθε ογκόλιθος, και κάθε άλλο κάθαρμα του είδους «τον βουλευτικό μισθό και τα έξτρα μας να παίρνουμε κι ας πάνε να γαμηθούνε τα πάντα», σαν «εθνικά αυτονόητο» σε σχέση με την δημοκρατία της μακεδονίας. Είναι ο ορισμός του “μικρομεσαίου” ελληνικού ιμπεριαλισμού – έστω και «εν ου παικτοίς», έστω και σαν φαντασίωση, έστω και για εσωτερική κατανάλωση – καταστάσεις αυτές οι τελευταίες που δεν είναι καθόλου καινούργιες στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για «αριστέρα», ούτε σαν κακόγουστο ανέκδοτο! Πρόκειται για φράξια του εθνικού κορμού, τσατσορούφιανους του βαθέος κράτους, φτηνούς υπηρέτες του γεωπολιτικού προσοδισμού (και του πολιτικού προσοδισμού σε κάθε του μορφή), ακόμα κι αν το τελευταίο και αμήχανο χαράκωμα του εθνικού γεωπολιτικού προσοδισμού είναι η ιδέα της «εκκρεμότητας»…

Και παρότι απ’ την αρχή, όταν αυτοί οι τσάτσοι ήταν της μόδας (στο πρώτο μισό του 2015), όταν όλοι τους αποθέωναν και στέκονταν “προσοχή” είμασταν οι μόνοι, σαν Sarajevo, που φωνάζαμε ότι αυτοί είναι καραδεξιοί (με «κεντρώες» πινελιές ευαισθησίας σε μερικά κοινωνικά ζητήματα…) πρέπει να το παραδεχτούμε: και λίγα είχαμε καταλάβει τότε…

Όχι μόνο καραδεξιοί, αλλά και (κακοκρυμμένοι πίσω από “αριστερές” κουρτίνες) αδίστακτοι!

(φωτογραφία: μάχιμοι έλληνες πατριώτες «για το όνομά τους» – και μπροστά, όπως ταιριάζει στους απόγονους του Περικλή, το παπαδαριό: οι “ποιμένες” του κοπαδιού, του κουπαδιού που δεν πάει πουθενά αν δεν τους έχει να το καθοδηγούν. Που; Στην μακρινή αυστραλία.

Αν σκεφτείτε «πάλι οι μυστικές υπηρεσίες στην πρώτη γραμμή των λαϊκών αγωνιών;» καλά θα κάνετε. Αυτό συμβαίνει, έστω και βαριεστημένα. Λεφτά να πέφτουν…

Ύστερα ψάξτε να βρείτε τους σημερινούς «πολιτικούς προϊστάμενους» – των υπηρεσιών. Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσετε την συνέχεια του ελληνικού κράτους / παρακράτους…)