Δευτέρα 27 Απρίλη (00.24) >> Ας πούμε: αυτόν τον αφροαμερικάνο μαθηματικό.

Ο συνεχιζόμενος πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν έχει ανοίξει με δύναμη τα μάτια του κόσμου σε μια εκπληκτική πραγματικότητα σχετικά με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

Οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί στρατηγοί και οι πυρηνικοί επιστήμονες είναι βαθιά ριζωμένοι στην ηθική φιλοσοφία του Ιμμάνουελ Καντ.

Η καυστική ειρωνεία εδώ είναι ότι αυτή ακριβώς ήταν η πνευματική κατάσταση ολόκληρου του δυτικού κόσμου και της ίδιας της Αμερικής, πριν το Manhattan Project πυροδοτήσει την πρώτη ατομική βόμβα.

Η ανάγνωση και η συζήτηση για τον Καντ δεν ήταν απλώς ένα χόμπι· ήταν μια αναμενόμενη, υποχρεωτική ιεροτελεστία για ουσιαστικά όλους τους Ευρωπαίους θεωρητικούς φυσικούς.

Πριν από το Manhattan Project, ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεθεί έστω και ένας Ευρωπαίος επιστήμονας υψηλού επιπέδου που να μην είχε μελετήσει εντατικά τον Καντ. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν καταβρόχθιζε ήδη την «Κριτική του Καθαρού Λόγου» από την ηλικία των δεκατριών ετών. Ο Νιλς Μπορ, ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ και οι σύγχρονοί τους δεν ήταν μόνο απλοί άνθρωποι-αριθμομηχανές, ήταν και τιτάνες βουτηγμένοι στην καντιανή φιλοσοφία.

Η αυστηρή κατηγοριοποίηση της εμπειρικής επιστήμης από τον Καντ και οι κατηγορικές θεωρίες του για την ηθική χρησίμευσαν ως ζωτική πυξίδα. Συνέδεσε την επιστημονική έρευνα με την ανθρώπινη συνείδηση, απαιτώντας από τους ανθρώπους της επιστήμης να υπακούουν σε έναν ανώτερο ηθικό νόμο.

Κατανοήστε ότι η ατομική βόμβα που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Manhattan Project υλοποιήθηκε μόνο επειδή ο αμερικανικός στρατός τρομοκρατούσε τους επιστήμονες με προπαγανδιστικές απειλές ότι ο Χίτλερ βρισκόταν στα πρόθυρα της κατασκευής ενός πυρηνικού όπλου για να καταστρέψει τον κόσμο. Ακόμα και υπό αυτόν τον παγκόσμιο πανικό, το στρατιωτικό κατεστημένο ήξερε ακριβώς ποιον δεν μπορούσε να εμπιστευτεί. Κορυφαία μυαλά όπως ο Einstein στερήθηκαν σκόπιμα τις άδειες ασφαλείας και αποκλείστηκαν από τις λεπτομέρειες του έργου. Ο λόγος ήταν επειδή το κράτος αναγνώρισε ότι ένας ένθερμος φιλόσοφος και ένας άκαμπτος ειρηνιστής δεν θα μπορούσε ποτέ να οπλοποιηθεί.

Ακόμα και μετά την κατασκευή της βόμβας, η συνείδηση ​​της επιστημονικής κοινότητας επαναστάτησε. Εβδομήντα επιστήμονες απ’ το Εργαστήριο Μεταλλουργίας του Σικάγο έκαναν μια απελπισμένη έκκληση παρακαλώντας τον πρόεδρο Truman να μην ρίξει την πυρηνική κόλαση στου ιάπωνες αμάχους. Πρότειναν να γίνει μια επίδεξη της βόμβας σ’ ένα ερημικό νησί, έτσι ώστε να επιταχυνθεί η ιαπωνική παράδοση. Αλλά η μιλιταριστική μηχανή έκανε εκείνο που ξέρει καλύτερα απ’ όλα: υπέκλεψε την έκκληση φροντίζοντας να μην παραδοθεί έγκαιρα στον Truman.

Μόλις οι ραδιενεργές στάχτες απλώθηκαν πάνω απ’ την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ο τρόμος προκάλεσε μια απότομη φιλοσοφική αφύπνιση. Η ενοχή είναι αποπνιχτική, και η αντίθεση στα ατομικά όπλα μέσα στις γραμμές των επιστημόνων εκτοξεύτηκε από μια αρχική χούφτα διαφωνούντων σε χιλιάδες.

Το 1955 ο Einstein και ο φιλόσοφος Bertrand Russel δημοσιοποίησαν το Μανιφέστο Russel-Einstein που προκάλεσε μια σειρά συνεδρίων των κορυφαίων επιστημόνων και τελικά μια εκστρατεία για τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ έμαθε ένα μάθημα απ’ το Manhattan Project και την ηθική εξέγερση που ακολούθησε. Έγινε σαφές ότι οι επιστήμονες με συνείδηση είναι επικίνδυνοι. Το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο συνειδητοποίησε ότι οι φυσικοί που σκέφτονται σα φιλόσοφοι και που τολμούν να ρωτήσουν γιατί κατασκευάζεται ένα όπλο και ποιες θα είναι οι ηθικές επιπτώσεις απ’ την χρήση του είναι υπαρξιακή απειλή για την εθνική ασφάλεια και την ανεξέλεγκτη κρατική εξουσία.

Η αντίδραση ήταν άμεση και δομική. Μετά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο το κράτος κατέκλυσε την επιστημονική κοινότητα με δισεκατομμύρια δολάρια μέσω του υπουργείου άμυνας, αλλά αυτός ο πακτωλός είχε συγκεκριμένη κοίτη: προοριζόταν αυστηρά για «εφαρμοσμένες επιστήμες». Τέρμα οι φιλοσοφικές σαχλαμάρες.

Οι κυβερνήσεις χρειάζονταν να εκπαιδεύσουν χιλιάδες υπάκοους φυσικούς με ιλιγγιώδη ταχύτητα για να κατασκευάζουν ραντάρ, πυραύλους και πυρηνικούς αντιδραστήρες. Τα πανεπιστημιακά προγράμματα αναθεωρήθηκαν ανελέητα. Η φιλοσοφία και η ιστορία αφαιρέθηκαν απ’ τις σπουδές και αντικαταστάθηκαν εξ ολοκλήρου από ψυχρό πραγματισμό και άψυχες εξισώσεις.

Δείτε τις συνέπειες τώρα. Αυτή η σχεδιασμένη λοβοτομή που παράγει μαζικά κυνικούς ειδικούς είναι ακριβώς η αιτία που σχεδόν κάθε σημαντική επιστημονική καινοτομία σήμερα ουσιαστικά προσανατολίζεται στην κατασκευή όπλων μαζικής καταστροφής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ολόκληρος ο επιστημονικός μηχανισμός της Δύσης και τα συμμαχικά σ’ αυτόν ακαδημαϊκά ιδρύματα μπορούν να κλείνουν άνετα τα μάτια στις απερίγραπτες, μηχανοποιημένες φρικαλεότητες σε βάρος όλου του παγκόσμιου νότου.

Τα αιματοβαμμένα χέρια δισεκατομμυριούχων και πολεμοκάπηλων μπορούν τώρα να πανηγυρίσουν: η βαρβαρότητα είναι επιστημονική. Και άρα υπεράνω κάθε κριτικής.

Δευτέρα 20 Απρίλη (00.39) >> Η εκτίμησή μας την προηγούμενη εβδομάδα περί «εκεχειριών» στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης δεν ήταν … προϊόν σοφίας! Ας το επαναλάβουμε: η εκεχειρία σ’ έναν πόλεμο είναι πολύ σοβαρό ζήτημα. Και ασφαλής δείκτης ότι εκείνοι που την συζητούν το εννοούν στα σοβαρά είναι πάντα η επιλογή ενός «τρίτου», κοινά αποδεκτού, που θα έχει την πρακτική δυνατότητα να την επιβλέπει αυστηρά. Στην περίπτωση των πολέμων που κάνουν οι δυτικοί, τμήματα του 4^ου παγκόσμιου, είτε πρόκειται για το ουκρανικό πεδίο μάχης είτε για το δυτικοασιατικό, οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες έχουν το θράσος να υπονοούν ότι θα είναι τα δικά τους κράτη οι «τρίτοι» (!!!), προκειμένου να πάρουν ένα «Χ» στους πολέμους που χάνουν πανηγυρικά…

Οι «καταπαύσεις πυρός» είναι διαφορετικό ζήτημα. Μπορεί να συμφωνηθούν για λίγες ώρες (για παράδειγμα για να μαζέψει η κάθε πλευρά τους νεκρούς και τους τραυματίες της απ’ το πεδίο ή επειδή είναι Πάσχα…) ή για λίγες μέρες, χωρίς επίβλεψη «τρίτων» και χωρίς ξεκαθάρισμα νίκης ή ήττας. Με το που θα ξαναρίξει η μία πλευρά η κατάπαυση πυρός τελειώνει, χωρίς πολλά πολλά.

Το πρόβλημα ωστόσο πάει πιο βαθιά. Το να έχεις ηττηθεί και να θέλεις να επιβάλλεις τους όρους σου σα να νίκησες παριστάνοντας τον «ουδέτερο» είναι μια, ας μας επιτραπεί ο όρος, «ψυχοπολιτική» κατάσταση ιδιαίτερα πολύπλοκη και μάλλον αδιέξοδη. Τόσο το ψοφιοκουναβιστάν όσο και το θεοναζί καθεστώς βρίσκονται σ’ αυτήν την κατάσταση. Και δρουν φονικά και χαοτικά, με μόνη τους ελπίδα ότι κάπως (μυστηριωδώς…) θα ανακηρυχτούν νικητές στο βαθμό που οι αντίπαλοί τους δεν θα αποδειχθούν το ίδιο ή και περισσότερο φονικοί. Τα πυρηνικά τους έναντι της Τεχεράνης (που επίσημα δεν έχει τέτοια…) είναι η καβάτζα τους και το διεστραμμένο άστρο-που-τους-οδηγεί.

Απ’ την μεριά της η Τεχεράνη κάνει σωστά (κατά την ταπεινή μας γνώμη) την δουλειά της παραπλάνησης. Η παραπλάνηση του αντιπάλου είναι συστατικό των πολέμων από παλιά. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, λαμβάνοντας υπόψη το «μεγάλο σχολείο της Μόσχας» στη διάρκεια των τελευταίων 4+ χρόνων, η παραπλάνηση της Ουάσιγκτον (και των συμμάχων της) μπορεί να γίνεται ακόμα και γκροτέσκα. Γιατί; Επειδή απ’ τον Γενάρη του 2025 στρογγυλοκάθεται στο άσπρο σπίτι ως πρόεδρος μια φυσιογνωμία που νομίζει ότι είναι master της παραπλάνησης ενώ, όπως αποδεικνύεται πια «απ’ τα μέσα», είναι ένας μεγαλομανής αλλοπρόσαλλος 80χρονος με μαφιόζικη «ηθική» που έχει αρχίσει ήδη να εκδηλώνει άνοια παρά τα φάρμακα με τα οποία προσπαθούν να τον κρατήσουν στοιχειωδώς λειτουργικό.

O Robert Barnes, συντηρητικός συνταγματολόγος απ’ τον στενό κύκλο του άσπρου σπιτιού, ισχυρίστηκε προχτές μεταξύ άλλων κι αυτά:

… Η επιδείνωση της ψυχικής του κατάστασης άρχισε το φθινόπωρο και οφείλεται σ’ ένα συνδυασμό ηλικίας και άγχους… Ήμουν εκεί τον Ιανουάριο και άκουσα από διάφορους ανθρώπους να τον περιγράφουν σαν κάποιον που έχει αρχίσει να τα χάνει….

… Όλοι γύρω του περπατούν μόνιμα «στα νύχια»…. Έχει χάσει την συναίσθησή του. Υποφέρει απ’ τα πρώτα στάδια άνοιας: χάνεις την συναίσθησή σου, χάνεις τη μνήμη σου, αρχίζεις να χάνεις τον έλεγχο της ψυχραιμίας σου, η ικανότητά σου να παίρνεις αποφάσεις εξατμίζεται…

… Το παραμύθιασμα είναι άλλο ένα σύμπτωμα της άνοιας. Παραμύθιασμα είναι να λες κάτι που είναι αποδεδειγμένα ψέμα αλλά εσύ πιστεύεις ότι είναι αλήθεια. Δεν καταλαβαίνεις καν ότι λες ψέμματα. Κι αυτό το κάνει συνέχεια…

… Οι περισσότεροι στο Λευκό Οίκο αναζητούν διεξόδους, συμπεριλαμβανόμενου του Vance που φέρεται να έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα ότι θα είναι υποψήφιος για την προεδρία το 2028…

Δεν ξέρουμε την ακρίβεια των πιο πάνω, ούτε ξέρουμε αν είναι περιφραστικά διατυπωμένο το “ο γιατρός είπε να μην του λέτε όχι”… Όμως ορισμένες πλευρές της σταδιακής κατάπτωσης του ψόφιου κουναβιού φαίνονται τακτικά στις δημόσιες εμφανίσεις του. ‘Όταν δεν «δουλεύουν» τα φάρμακα. Προφανώς, όπως έγινε και με τον νυσταλέο Jo, το να οδηγηθεί ένας τέτοιος τύπος στη σύνταξη θα ήταν «λυτρωτικό» για εκείνο το μέρος του διοικητικού του περιβάλλοντος που φρικάρει∙ γιατί ολοφάνερα, όπως τότε έτσι και τώρα, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που επωφελούνται. Μόνο που η «απόλυση» ζωντανού προέδρου είναι μάλλον δύσκολη δουλειά…

Σε κάθε περίπτωση ούτε στη Μόσχα, ούτε στην Τεχεράνη, ούτε στο Πεκίνο, στην Ισλαμαμπάντ, στην Άγκυρα, ή οπουδήποτε αλλού το πρόβλημά τους είναι η καλή-υγεία-του-ψόφιου-κουναβιού! Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι πως αντιμετωπίζεις έναν τέτοιο εχθρό (ή αντίπαλο) μαζί με τους σφουγγοκωλάριούς του. Αν, για παράδειγμα, τον έχεις νικήσει και καμαρώνεις / επιδεικνύεσαι συνέχεια γι’ αυτό, μπορεί να προκαλέσεις κάποια μανιακή αντίδρασή του. Μήπως είναι προτιμότερο να νικάς μεν παριστάνοντας όμως ότι είσαι κάπως, κάπου, αδύναμος, έτσι ώστε οι δικές του ψευδαισθήσεις μεγαλείου να μην φτάνουν στο σημείο βρασμού (που είναι το «κουμπί»);

Η Μόσχα έχει κάνει κατά κόρον το δεύτερο, φτάνοντας στο σημείο να τροφοδοτεί έμμεσα (μέσω των «δικών της» στις ουκρανικές υπηρεσίες…) τα δυτικά μήντια με σουρρεαλιστικά «κακά νέα» για την ίδια. Τα οποία γίνονταν με χαρά αποδεκτά και προς κατανάλωση. Πότε ότι ο Putin ήταν ετοιμοθάνατος… Πότε ότι σκότωσε ή θα σκοτώσει τον Shoigu (μπορεί και το ανάποδο…)… Και πάει λέγοντας.

Φαίνεται πως και η Τεχεράνη κάνει το ίδιο. Για παράδειγμα τάιζε επί μήνες την «βεβαιότητα» του ψόφιου κουναβιού ότι «κατέστρεψε τα πυρηνικά» της, σιγοντάροντάς την… Ή, τώρα που το ψοφιοκουναβιστάν θέλει να πιστεύει ότι «έχει αποκεφαλίσει το καθεστώς», πουλάει (η Τεχεράνη) ειδησούλες περί «ασυνεννοησίας», «ρίξεων» στο εσωτερικό του καθεστώτος, κλπ κλπ: «δείχνει αδυναμία» (τέτοιες είναι άλλωστε και οι συμβουλές του Sun Tzu…)

Εν τέλει στο βαθμό που οι ηττημένοι δεν παραδέχονται την ήττα τους, για όποιον λόγο κι αν αρνούνται την πραγματικότητα, κάθε αναμέτρηση, κάθε σύγκρουση συνεχίζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.